درآن ، صحن قديم به حساب مىآيد و قسمت‌هاى بلند و برجسته صحن ، جزو صحن قديم شمرده نمىشود . گويا علت رهاكردن صحن به دو صورت پست و بلند ، براى تشخيص صحن جديد و قديم است و استدلالى هم كه از ابن ادريس نقل شده ، منطبق بر اين مطلب است و در اينكه حائر ، شامل اتاق‌هاى صحن از سه طرف توسعه نيافته بشود ، اشكال است . ابن‌قولويه روايتى نيكو ، به نقل از حسن بن عطيّه از امام صادق ( ع ) ، نقل كرده كه فرمود : وقتى داخل حير ، و در برخى نسخه‌ها ، حائر شدى ، چنين مىگويى و دعا را آورده ؛ سپس كمى راه مىروى و هفت مرتبه ، الله اكبر مىگويى ؛ سپس مقابل قبر مطهر مىايستى و مىگويى . . . تا اينكه فرمود : سپس اندكى راه مىروى و مىگويى . . . تا اينكه باز فرمود : و دست‌هاى خود را بلند مىكنى و بر قبر مىگذارى . « 1 » اين روايت ، دلالت مىكند بر اينكه وسعت حائر ، بيشتر از روضهء مقدسّه و ساختمانى است كه از سه طرف ، متصل به آن است . حسين بن ثوير بن ابىفاخته ، از امام صادق ( ع ) در آداب زيارت امام حسين ( ع ) ، روايتى نقل كرده كه فرمود : « مىروى تا به ورودى حائر يا حير مىرسى ؛ سپس به راه خود ادامه بده و از روبه‌روى حضرت داخل مىشوى » . « 2 » ابوحمزه ثمالى ، با سند معتبر از امام صادق ( ع ) ، راجع به آداب زيارت امام حسين ( ع ) ، روايت كرده كه فرمود : سپس داخل حير يا حائر شو و چنين بگو . . . تا اينكه فرمود : سپس اندكى راه برو و چنين بگو . . . سپس گام بردار و قدم‌هاى خود را ، كوتاه كن تا مقابل قبر مطهربرسى ، آنگاه نزديك قبر مىشوى و مىگويى . . . تا آخر حديث .

--> ( 1 ) . كامل الزيارات ، ص 195 . ( 2 ) . كامل الزيارات ، ص 198 .